Beldurren+bidetik



Goiko argazki horretan beldurren bidea erreflejatuta egon leike eta dago. Bizitzaren bidea be dala esan leike eta hor zehar "deanbulatzen uztea" eta bideari eta horrek dakarrenari humiltasunez, pausu txikiak emanda, konstantziaz, norbere emozioak (edo sentimenduak edo dana direlakoak) onartuta, bide-lagunekin... aurrera egitea tokatzen da. Denbora asko daroat lanean eskudatzen, hiru bat urte. Momentu hartan zan lasaitasun momentu bakarrak ematen dostezenak, lanak ziurtasuna ematen dosten, ez noa faltsua izatera eta ondo egiten nabela uzte naben... eta bueno inguruan nituen arazoetan guztiz inplikatuta eta lagunduta, ondoren lasai eta aurrera jarraitzeak mantendu dostenak lana izan zan. Geroago gauzak inguruan lasaitzen joan diren heinean (hobeto danentzako duda barik) nik neuk beharbada ez dot barriro bizimodua kalibratzen, bideratzen, gauza barriak topatzen jakin. Ez naz superwoman eta ez dot nahi izan ez lanean ezta etxean ezta iñon ere. Imagen hori transmititu dodala? Ez dakit, baina ez doa nire estiloaz mundua salbatzen joatearena. Beharbada momentu batzutan nire ahultasunak tapatzeko, dana hobeto joateko hartutako ... ez dakit zer? Edozein momentutan eta edozein lekutan nagoela beti nago prest edonori entzun eta laguntzeko, niretzat oinarrizko bizitzako zutabe bat da hori. Beharbada horretan geratu naz aspaldi handi batean eta nik neuk (barriro be) behar nabena edo nahi nabena planteatu ere ez eta erreka bateko urak bezala inguruak, dinamikak, egunerokotasunak eramaten utzi naz; erosoago izan da. Pentsau izan dot lanean eskudatuta gauzak bai bertakoak bai kanpokoak denborarekin bere lekura eta izan behar dutenera etorriko direla. Eta agian ez badot itxura hori emoten, edo agian bai haratago irakurten duenarentzat, ez dot ezer egin dinamika horiei buelta emateko. Justo hainbeste predikatu eta predikatzen dodana neure buruarekin guztiz fallatu dau.

Zorionez lankide marabilloso eta lagunmin zoragarri bat dekot. Ezta gitxi niretzako behintzet.

Por la parte que te toca Miss Ezenarro eskerrik handiena egiten, esaten, adierazten dozun guzti-guztiagatik. Mille bider eskerrak emon arren be ez zan nahikue izango momentu honetan. Asko gustau, eta horren aurretik kriston ilusiñoaz irakurri dot zure atzoko montajea. Exajeratu barik 5-6 aldiz irakurri dot eta STOP momentu honetan pentsatzen jarraitzeko argudio oso onak ditu. Momentuz egoera aztertzen eta hemendik irtetako pauso batzuk jarten hasiko naz. Itsasora bota, edo kontuz sartu, eta bizitzak osotasunean duen alde onak eta txarrak beste modu baten BIZI. Pribilegiatu bat naz zulako jendearekin topo ein dodalako, eskertzen dot hor egotea, eskertzen dotsut arduratu izana, denbora inbertitzea.. dana. Mosu eta besarkada handi-handi bat benetan Itziar. Eta oin laguntza handikoa ez banaz be, edozertarako eta edozein momentutan hemen naukazu.

Egun ona izan eta deskantzatu, zeuk be kantzau-kantzauta amaitu dozu astea eta!!!

P.D. NOizko horrelako aparkamendu bat? Abisatu, kollarina jarriko dot eta "in situ" bizi nahiko nuke.